arty z netu

Język japoński, którego najdawniejsze zabytki piśmienne powstały ok. 400 n.e. jest prawdopodobnie spokrewniony z rodziną języków ałtajskich. Tworzy i odmienia wyrazy za pomocą składania ich i przyrostków. Pod względem składni pokrewny mandżurskiemu, również etymologicznie, w każdym razie koreańskiemu.

Z narzeczy wybiło się wcześnie „Yamato”, stając się językiem literackim, w przeciwieństwie do powstałego w XV w języka nowojapońskiego, nasiąkłego wpływami chińskimi. Jest to język ubogi w samogłoski.

いろはにほへと
ちりぬるをわか
よたれそつねな
らむうゐのおく
やまけふこえて
あさきゆめみし
ゑひもせす

i ro ha ni ho he to
chi ri nu ru wo wa ka
yo ta re so tsu ne na
ra mu u wi no o ku
ya ma ke fu ko e te
a sa ki yu me mi shi
we hi mo se su

Japończycy używają różnych układów znaków (Iroha - powyżej), składających się z 48 znaków podstawowych, wzorowanych na piśmie chińskim. Najbardziej rozpowszechnione: „Katakana” i „Hiragana”.