Magdalenki, zakon, założony w 1200 r. w Niemczech, mający na celu poprawę kobiet upadłych.
Obdarzony przywilejami przez papieży Grzegorza IX i Inocentego IV, rozszerzył swe przywileje na Francję (1618) i Włochy. Klasztory magdalenek istniały w Paryżu, Bordeaux, Rouen, Rzymie (założony przez Leona X), Sewilli (1550) i in. W Warszawie Magdalenki miały siedzibę przy ulicy Żytniej, założoną ok. 1860 staraniem m.in. ks. Lasockiego.
Oto co pisze o niej Anne Bancroft, w swej książce The Luminous Vision (Świetlista wizja):
Jej niezwykłe i tajemnicze objawienia równe były jej rozważnemu i poprzedzonemu medytacją rozumieniu ich […] Była anachoretką — pustelnicą żyjącą w celi wybudowanej przy kościele w Norwich. […] Jej cela musiała mieć co najmniej dwa okna. Jedno z nich wychodziło na wnętrze kościoła, tak że mogła uczestniczyć we wszystkich mszach, drugie zaś otwierało się na świat zewnętrzny. Ludzie, którzy potrzebowali rady lub pocieszenia mogli przychodzić do jej ”zewnętrznego” okna, w ten sposób pustelnica stykała się z życiem miasta. Kiedy medytowała i nie chciała, by jej przeszkadzano, okno to zasłaniane było kotarą z wyhaftowanym na niej krzyżem. Bez wątpienia odwiedzało ją wielu ludzi: Norwich było w owym czasie miastem drugim co do wielkości (po Londynie).
Anachoretami (z greckiego) nazywano pustelników i samotników oddanych medytacjom religijnym. W Indiach anachoreci znani są od bardzo dawnych czasów, jeszcze przed Buddą. Chrześcijańscy anachoreci pojawili się koło 300 r n.e., w Egipcie, Syrii, potem w Palestynie. Gromadzili koło siebie uczniów, niektórzy umartwiali ciało łańcuchami i kajdanami, wyszukiwali najdziksze okolice na pobyt, stosowali ścisły post i odziewali się niedostatecznie lub też przyjmowali nienaturalne postawy, w których pozostawali latami (stylici).
Z czasem przeminęła pierwotna gorliwość i zapał pustelników i anachoretów, a Kościół sam ustanowił łagodniejsze formy życia w odosobnieniu dla cenobitów, czyli mnichów.
Keywords: pustelnik, abachoreta, religia, kościół, chrześcijaństwo, pustelnictwo
fot. E.S. Curtis - 1904
Jedna z dwóch najważniejszych postaci mitologii Nawaho to Nayé̆nĕzganĭ, jeden z bliźniaczych synów Kobiety Białej-Muszli (Yólkai Ĕsts), najważniejszej bogini w wierzeniach plemienia. Nayé̆nĕzganĭán jest ważniejszym z dwójki — jako pierwszy spłodzony, jako pierwszy urodzony; jego ojcem jest słońce.
Jego imię znaczy “Pogromca Obcych Bogów”, od aná, obcy; ye, bogowie; agánĭ, zabić. Bowiem on to, wraz ze swym bratem bliźniakiem Tobadzĭschí̆nĭ, zabił niezliczone potwory w kształcie ptaków, zwierząt, skał i ludzi, uosabiające zło, bez skrupułów niszczące ludzkie życie.
